एका छोट्याशा गावात सुमित आणि त्याची धाकटी बहीण स्वरा राहायचे. सुमित जेमतेम बारा वर्षांचा होता आणि स्वरा आठ वर्षांची. गरिबीमुळे आई-वडील दिवसभर शेतात राबायचे, त्यामुळे स्वराची पूर्ण जबाबदारी सुमितवर असे.
एके दिवशी गावात जत्रा भरली होती. स्वराला जत्रेत जायचा खूप हट्ट होता. सुमितने आपल्या साठवलेल्या डब्यातून काही नाणी काढली आणि तो तिला घेऊन जत्रेत गेला. स्वराला तिथे एक सुंदर लाल रंगाचा फ्रॉक आवडला. पण सुमितकडे असलेल्या पैशात फक्त खेळणी किंवा खाऊच येऊ शकत होता, फ्रॉक नाही.
स्वराने आपला हट्ट बाजूला ठेवला आणि म्हणाली, "दादा, नको तो फ्रॉक. आपण त्यापेक्षा पाणीपुरी खाऊया." सुमितला कळलं होतं की तिने मनावर दगड ठेवून हे म्हटलंय.
जत्रेत तो लाल फ्रॉक न घेता आल्यामुळे सुमितच्या मनाला लागून राहिलं होतं. पण त्याने कामाला न लागता एक वेगळा मार्ग निवडला. सुमितला चित्रकलेची खूप आवड होती. त्यांच्या शाळेत एक चित्रकला स्पर्धा आयोजित केली होती, ज्याचं बक्षीस रोख रक्कम होतं. सुमितने विचार केला की, "मी मेहनत करेन, पण ती माझ्या शिक्षणात आणि कलेत!" त्याने दिवसरात्र सराव केला.
सुमितने आपल्या चित्रकला शिक्षकांना आपली इच्छा सांगितली. शिक्षकांनी त्याला केवळ प्रोत्साहनच दिलं नाही, तर त्याला लागणारे रंग आणि ब्रशही दिले. सुमितने आपल्या बहिणीच्या निरागसतेवर आधारित एक अप्रतिम चित्र रेखाटलं. स्पर्धेचा निकाल लागला आणि सुमितला प्रथम पारितोषिक मिळालं. त्या बक्षीसाच्या रकमेतून त्याने सर्वात आधी तो लाल फ्रॉक विकत घेतला.
काही दिवसांनी 'रक्षाबंधन' आलं. स्वरा सुमितला ओवाळण्यासाठी तयार झाली. तिने सुमितच्या हातावर साधी सुती राखी बांधली. सुमितने तिच्या हातात एक मोठी पिशवी ठेवली. स्वराने पिशवी उघडली आणि तिचे डोळे विस्फारले. त्यात तोच लाल फ्रॉक होता जो तिला जत्रेत आवडला होता!
स्वरा आनंदाने ओरडली, "दादा, तू हे कसं केलंस?
तेव्हा तो अभिमानाने म्हणाला:
"स्वरा, हे कापड फक्त पैशाने नाही, तर माझ्या कलेने आणि जिद्दीने कमावलं आहे. तुला हवं ते मिळवून देण्यासाठी मला शाळा सोडण्याची किंवा मजुरी करण्याची गरज नाही, माझं शिक्षणच आपल्याला प्रगतीकडे नेईल."
सुमित हसून म्हणाला, "अगं वेडे, बहीण भावाच्या हाताला राखी बांधते ती रक्षणासाठी. मग तिची छोटीशी इच्छा पूर्ण करणं हे माझं कर्तव्यच आहे ना? तुझा चेहरा आनंदाने उजळलेला हवा हेच माझे प्रयत्न असतील."
"भाऊ-बहिणीचं नातं हे केवळ रक्ताचं नसतं, तर ते विश्वासाचं आणि त्यागाचं असतं. जिथे शब्दांशिवाय एकमेकांचं दुःख कळतं, तिथेच खरं प्रेम असतं."
स्वराने फ्रॉक घातला आणि सुमितच्या पाया पडली. त्या दिवशी सुमितच्या चेहऱ्यावरचा आनंद त्या लाल फ्रॉकपेक्षाही जास्त तेजस्वी होता. कारण त्याने आपल्या हुशारीने बहिणीचं स्वप्न पूर्ण केलं होतं.
